هر چند آستینت در دست من نیفتاد

زیرا که خرمنت را درویش خوشه چینم

بالای خود میا را کز پا فتاده عقلم

رخسار خو بپوشان کز دست رفت دینم

لیکن بر آستانت فرسوده شد جبینم

تا بر درت گذشتم، آسوده از بهشتم

تا با تو دست گشتم، فارغ ز حور عینم