لیکن بر آستانت فرسوده شد جبینم

بالای خود میا را کز پا فتاده عقلم

رخسار خو بپوشان کز دست رفت دینم

هر چند آستینت در دست من نیفتاد

تا بر درت گذشتم، آسوده از بهشتم

تا با تو دست گشتم، فارغ ز حور عینم

گر بخت خفته من از خواب ناز خیزد