مالک عفوش ندانم تا نپوشاند خطایم

شعله نار خلیل انگاره ای از برق آهم

کو چنان عشقی که تا یک جا به فرساید وجودم

کو چنان برقی که تا یک سر به سوزاند گیاهم

صاحب فضلش ندانم تا نبخشاید گناهم

زیر شمشیر اجل بردم پناه از بی پناهی

آه اگر محراب ابرویش نگیرد در پناهم