گو از کمان مزن تیر کز دل به خون تپیدیم

در وقت دادن جان دل از تو برنکندیم

وقتی نشد که بی دوست بر حال خود نگریم

روزی نشد که در عشق بر کار خود نخندیم

گو از میان مکش تیغ کز کف سپر فکندیم

با قهر و لطف معشوق در عاشقی فروغی

هم چشمه سار زهریم، هم کاروان قندیم