گو از میان مکش تیغ کز کف سپر فکندیم

وقتی نشد که بی دوست بر حال خود نگریم

روزی نشد که در عشق بر کار خود نخندیم

گو از کمان مزن تیر کز دل به خون تپیدیم

با قهر و لطف معشوق در عاشقی فروغی

هم چشمه سار زهریم، هم کاروان قندیم