ترسم که نشان از دل گم گشته نجویم

چندی است که سودایی آن غالیه گیسو

عمری است که زنجیری آن سلسله مویم

دل گمشده بر خاک درش بس که فزون است

آن ماه پری چهره گر از پرده درآید

مردم همه دانند که دیوانه اویم

هر بزم که رندان خرابات نشینند