باده اگر نمی دهی خون مرا به جام کن

بسته مرا به راستی زلف کج پریوشان

هر چه ز جور خوی تو، می گذرم ز روی تو

می کشدم به سوی تو، دست طلب کشان کشان

مرهم اگر نمی نهی، زخم مرا نمک فشان

با تو می حرام را کرده حلال محتسب

چنگ بکوب و نی بزن، بوسه ببخش و می چشان