بسته مرا به راستی زلف کج پریوشان

نزد حبیب کرده ام قصه درد اهل دل

پیش طبیب گفته ام صورت حال ناخوشان

من که به قوت جنون، سلسله ها گسسته ام

هر چه ز جور خوی تو، می گذرم ز روی تو

می کشدم به سوی تو، دست طلب کشان کشان

باده اگر نمی دهی خون مرا به جام کن