ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

لبش را هر چه بوسیدم، فزون تر شد هوای من

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

که در می خانه دایم صدر مجلس بود جای من

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید