خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

که در می خانه دایم صدر مجلس بود جای من

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من