سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را