سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

که در پیمان خود سست است یار بی وفای من