به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

که در پیمان خود سست است یار بی وفای من

به میدان محبت خون بهایش از که بستانم

که پامال سواران شد دل بی دست و پای من