که پامال سواران شد دل بی دست و پای من

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

که در پیمان خود سست است یار بی وفای من

به میدان محبت خون بهایش از که بستانم

دوای عاشق دلخسته را معشوق می داند

کسی تا درد نشناسد نمی داند دوای من

خدا را زاهدا بر چین بساط خودنمایی را