که در پیمان خود سست است یار بی وفای من

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

به میدان محبت خون بهایش از که بستانم

که پامال سواران شد دل بی دست و پای من

دوای عاشق دلخسته را معشوق می داند