که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

که در پیمان خود سست است یار بی وفای من

به میدان محبت خون بهایش از که بستانم