به میدان محبت خون بهایش از که بستانم

که جام باده شد سرچشمه آب بقای من

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانه می را

که در پیمان خود سست است یار بی وفای من

که پامال سواران شد دل بی دست و پای من

دوای عاشق دلخسته را معشوق می داند

کسی تا درد نشناسد نمی داند دوای من