که در می خانه دایم صدر مجلس بود جای من

لبش را هر چه بوسیدم، فزون تر شد هوای من

ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم