که من از خود شدم بیگانه تا شد آشنای من

خدا را زاهدا بر چین بساط خودنمایی را

که خود رایی ندارد ره به بازار خدای من

ز خود بیگانه شو گر با تو خواهی آشنا گردد

رساند آخر به دست من سر زلف رسایش را

چه منت ها که دارد بر سرم بخت رسای من

سزد گر تیغ ابرویش گشاید کشور دلها