خوبان نشینند در خانه از شرم

در دور چشمش یک شهر مفتون

چشم و لب او هر سو گرفته ست

شهری به نیرنگ، خلقی به افسون

هر گه که آید از خانه بیرون

دل برده از من سروی که دارد

بالای دلکش، رفتار موزون