هر گه که آید از خانه بیرون

چشم و لب او هر سو گرفته ست

شهری به نیرنگ، خلقی به افسون

خوبان نشینند در خانه از شرم

دل برده از من سروی که دارد

بالای دلکش، رفتار موزون

خون از دل من هر شب روان است