دل برده از من سروی که دارد

شهری به نیرنگ، خلقی به افسون

خوبان نشینند در خانه از شرم

هر گه که آید از خانه بیرون

بالای دلکش، رفتار موزون

خون از دل من هر شب روان است

تا طره اش داشت قصد شبیخون