آهوان را همه خون در جگر انداخته ای

تا به چشمان سیه سرمه درانداخته ای

به هوای لب بامت که نشیمن نتوان

طایران را همه از بال و پر انداخته ای

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد