ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

آهوان را همه خون در جگر انداخته ای

به هوای لب بامت که نشیمن نتوان

طایران را همه از بال و پر انداخته ای

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

که بسی کوه گران از کمر انداخته ای