به هوای لب بامت که نشیمن نتوان

تا به چشمان سیه سرمه درانداخته ای

آهوان را همه خون در جگر انداخته ای

طایران را همه از بال و پر انداخته ای

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای