که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

به هوای لب بامت که نشیمن نتوان

طایران را همه از بال و پر انداخته ای

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

که بسی کوه گران از کمر انداخته ای

به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست