به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

که بسی کوه گران از کمر انداخته ای

پس چرا یار قدیم از نظر انداخته ای

هیچ مرغ دلی از حلقه زلف تو نجست

این چه دامی است که در رهگذر انداخته ای