می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

طایران را همه از بال و پر انداخته ای

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

که بسی کوه گران از کمر انداخته ای

به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست

پس چرا یار قدیم از نظر انداخته ای