که بسی کوه گران از کمر انداخته ای

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست

پس چرا یار قدیم از نظر انداخته ای

هیچ مرغ دلی از حلقه زلف تو نجست