پس چرا یار قدیم از نظر انداخته ای

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق

که بسی کوه گران از کمر انداخته ای

به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست

هیچ مرغ دلی از حلقه زلف تو نجست

این چه دامی است که در رهگذر انداخته ای

سرگران رفته ای از حلقه عشاق برون