سرگران رفته ای از حلقه عشاق برون

پس چرا یار قدیم از نظر انداخته ای

هیچ مرغ دلی از حلقه زلف تو نجست

این چه دامی است که در رهگذر انداخته ای

جان به کف طایفه را در خطر انداخته ای

گره از چین سر زلف گشودستی باز

یا به دامان صبا مشک تر انداخته ای