زین نکته توان یافت که اهل درکستی

عشق آمده عقل از پی بیچاره گیش رفت

وین نیست یقین تو که در عین شکستی

ای شیخ که منعم کنی از جنت کویش

ای عشق جهان سوز درآ از در اغیار

تا یار بداند که چه مجرب محکستی

نازم سرت ای شمع فروزان فروغی