به خنده گفت که خورشید در سحابستی

شبی نظاره بدان شمع انجمن کردم

هنوز ز آتش دل دیده ام پرآبستی

به گریه گفتمش از رخ نقاب یک سو نه

زکانه بوسه زند پای شه سواری را

که با تو از مدد بخت هم رکابستی

به خاک ریخته ای خون بی گناهان را