به قلمروی محبت در خانه ای نرفتی

ز تو آرزوی مرهم نکند دلی که خستی

کسی از خرابه دل نگرفته باج هرگز

تو بر آن خراج بستی و به سلطنت نشستی

که به پاکی اش نرفتی و به سختی اش نبستی

به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم

ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی