ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی

به قلمروی محبت در خانه ای نرفتی

که به پاکی اش نرفتی و به سختی اش نبستی

به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم

ز طواف کعبه بگذر، تو که حق نمی شناسی

به در کنشت منشین تو که بت نمی پرستی

تو که ترک سر نگفتی ز پیش چگونه رفتی