به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم

تو بر آن خراج بستی و به سلطنت نشستی

به قلمروی محبت در خانه ای نرفتی

که به پاکی اش نرفتی و به سختی اش نبستی

ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی

ز طواف کعبه بگذر، تو که حق نمی شناسی

به در کنشت منشین تو که بت نمی پرستی