چنین روش که تو داری چرا به سرو ننازی

گهی ز تیشه نازت چه ریشه ها که نکندی

ز شرم طلعت رخشان خسوف ماه تمامی

ز رشک قامت موزون شکست سرو بلندی

چنین دهن که تو داری چرا به غنچه نخندی

علاج چشم بد اندیش کرده دانه خالت

چه احتیاج که بر آتش افکنند سپندی