ز رشک قامت موزون شکست سرو بلندی

گهی ز غمزه چشمت چه خانه ها که نرفتی

گهی ز تیشه نازت چه ریشه ها که نکندی

ز شرم طلعت رخشان خسوف ماه تمامی

چنین روش که تو داری چرا به سرو ننازی

چنین دهن که تو داری چرا به غنچه نخندی

علاج چشم بد اندیش کرده دانه خالت