گهی ز تیشه نازت چه ریشه ها که نکندی

کدام دام نهادی که طایری نگرفتی

کدام تیر گشادی که خسته ای نفکندی

گهی ز غمزه چشمت چه خانه ها که نرفتی

ز شرم طلعت رخشان خسوف ماه تمامی

ز رشک قامت موزون شکست سرو بلندی

چنین روش که تو داری چرا به سرو ننازی