فروغی از مه رخسار ساقی بزم شد روشن

گذشت از سر جان کاری آسان است پنداری

گرفت از من بهای بوسه لعلش جان شیرین را

ولی بسیار از این سودا پشیمان است پنداری

فروغش از ادیب المک سلطان است پنداری

خدیو ذره پرور ناصرالدین شاه نیک اختر

که در ایوان رخش مهر درخشان است پنداری