که آگه از نگه گاه گاه من باشی

تو را دو زلف شب آسا برای آن دادند

که واقف از من و روز سیاه من باشی

من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم

به حکم عشق و تقاضای حسن می باید

که من گدای تو باشم، تو شاه من باشی

پس از هلاک به خاکم بیا که می ترسم