تو در میان بت کج کلاه من باشی

اگر چه هیچ امید از تو بر نمی آید

همین بس است که امیدگاه من باشی

بتان کج کله آنجا که در میان آیند

چو نیست قسمت من عافیت همان بهتر

که آفت من و حال تباه من باشی

از آن به چشم خود ای اشک مسکنت دادم