کسوده می شود ز شمیمت به هر دمی

نیمی به دوش یاری و نیمی به روی دوست

با سرو هم نشینی و با لاله هم دمی

کس بر نمی خورد ز تو جز باد صبح دم

تا بر رخ خجسته جانان نشسته ای

ایمن ز هر گزندی و فارغ ز هر غمی

خورشید در کمند تو گردن نهاده است