ایمن ز هر گزندی و فارغ ز هر غمی

کس بر نمی خورد ز تو جز باد صبح دم

کسوده می شود ز شمیمت به هر دمی

تا بر رخ خجسته جانان نشسته ای

خورشید در کمند تو گردن نهاده است

گویا کمند پر خم شاه معظمی

جمشید عهد ناصردین شه که روز عید