تا بر رخ خجسته جانان نشسته ای

با سرو هم نشینی و با لاله هم دمی

کس بر نمی خورد ز تو جز باد صبح دم

کسوده می شود ز شمیمت به هر دمی

ایمن ز هر گزندی و فارغ ز هر غمی

خورشید در کمند تو گردن نهاده است

گویا کمند پر خم شاه معظمی