ترسم نکرده باشی رحمی به خسته جانی

در وادی محبت حال دلم چه پرسی

کردی فتاده دیدم دنبال کاروانی

ای آن که زیر تیغش امید رحم داری

بر بسته سحر چشمش دست قوی دلان را

زور این چنین که دیده ست آنگه ز ناتوانی

گر با پری نداری نسبت چرا همیشه