چون دو زلف تو پراکنده و سرگردانم

گر چه آن زلف سیه را تو نمی لرزانی

پس چرا نافه چین است بدین ارزانی

که تو یک بار مرا گرد سرت گردانی

مار زلفین بتان حلقه به رخسار زند

زلف چون مار تو چنبر زده بر پیشانی