هر که لبهای تو را چشمه حیوان شمرد

جمعی از موی تو در حلقه بی سامانی

مو به مویم زخم موی تو در پیچ و خم است

هیچ کس موی ندیده ست بدین پیچانی

بی نصیب است هنوز از صفت انسانی

گیرم از پرده شد آن صورت زیبا پیدا

حاصل دیده من چیست به جز حیرانی