جلوه کند چو قامتش زیر قبای زرفشان

خون عقیق می خورد لعل وی از مکیدنی

وه که بر آه عاشقی با همه آرزو شدم

خوش دل از او به غمزه ای قانع ازو به دیدنی

ما و به جلوه گاه او جامه جان دریدنی

از همه کس تظلمی وز تو به لب تبسمی

از همه سو قیامتی وز تو به ره چمیدنی