به بزمت می نشینم گر فلک می داد امدادی

هزارن شعله بنشیند به هر محفل که بنشینی

تویی خورشید و ماه من به هر بزمی و هر بامی

تویی آیین و کیش من به هر کیشی و هر دینی

به وصلت می رسیدم گر قضا می کرد تمکینی

چنان از عشق می نالم که مجنونی به زنجیری

چنان از درد می غلتم که رنجوری به بالینی